بادافره به قلم معصومه ابدالی
پارت صد و هجده :
مشخص نبود این جنگل عاقبتِ کدام بارِ کج برداشتنش بود که هربار سردرگمِ این نیزارِ درختانش شدن او را به منزل نمی‌رساند! نه وقتی هدف رهاییِ خودش بود و نه وقتی رسیدن به هامین، گویا قرار نبود دروازه‌ی مقصود به رویش باز شود. تکیه گرفته از تنه‌ی درخت، حینِ آهسته گام برداشتن رو به جلو بدونِ اینکه چشمش به علامتِ آشنای حک شده بر تنه‌ی درختی بیفتد که چندی پیش تکیه‌گاهش شده بود، ابروانش را کمرنگ
لطفا صبر کنید...
فرشته
0با خوندن کلمات رمان، خودت رو دقیقا اونجا تصور می کنی؛ انگار که جای شخصیت ها هستی و داری اونجا زندگی می کنی. بی نهایت قلم دلبری داری بانو جانم و صد البته حرفه ای❤️